Αποστήματα Ήπατος μετά Παγκρεατικο12δακτυλεκτομή.

Η μετεγχειρητική ανάπτυξη χολικών συριγγίων και η αναπόφευκτη ανάγκη επανεγχειρήσεων, θεωρούνται οι πλέον σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη πυογενών αποστημάτων του ήπατος. Η χορήγηση αντιβιοτικών και όταν κρίνεται απαραίτητο, η διαδερμική παροχέτευση των αποστημάτων, προσφέρουν εξαιρετικά αποτελέσματα στην πλειονότητα των ασθενών, χωρίς αρνητικό αντίκτυπο στην ηπατική λειτουργία ή την επιβίωση.

Τα πυογενή ηπατικά αποστήματα , συνιστούν ένα σημαντικό κλινικό πρόβλημα . Δυστυχώς , λίγα είναι γνωστά για το τρέχον προφίλ μικροβιακής ευαισθησίας και την συχνότητα εμφάνισης πολυανθεκτικών μικρο-οργανισμών , ικανών να προκαλέσουν πυογόνα ηπατικά αποστήματα στον Δυτικό κόσμο . Παρ όλα αυτά , αυτή η σημαντική κρίσιμη πληροφορία είναι καθοριστική για την καθοδήγηση της εμπειρικής χορήγησης αντιβιοτικής θεραπείας .

Η παγκρεατο12δακτυλεκτομή , αποτελεί μια απαιτητική χειρουργική επέμβαση , με την συχνότητα εμφάνισης μετεγχειρητικών επιπλοκών να φθάνει το 40%. Η ανάπτυξη πυογενών αποστημάτων ήπατος , μετά από παγκρεατο12δακτυλεκτομή , συνιστά μια ασυνήθη επιπλοκή και υπάρχει έλλειψη πληροφόρησης για την συχνότητα εμφάνισης τους και την θεραπευτική τους αντιμετώπιση .

Στην μελέτη αυτή , εξετάσαμε , την συχνότητα εμφάνισης , τους παράγοντες επικινδυνότητας , την θεραπεία και τα μακροχρόνια αποτελέσματα των πυογενών αποστημάτων του ήπατος μετά παγκρεατο12δακτυλεκτομή .

Μελετήσαμε αναδρομικά , 250 ασθενείς , που υποβλήθηκαν σε παγκρεατο12- δακτυλεκτομή ( α = 200 ) ή περιφερική παγκρεατεκτομή ( α = 50 ) κατά την περίοδο 1995 – 2010 , στην Κλινική μας και εστιάσαμε την μελέτη μας , στις μετεγχειρητικές επιπλοκές που εμφάνισαν οι δύο ομάδες των ασθενών . Εντοπίσαμε 6 ασθενείς της πρώτης ομάδας ( 3 εμφάνισαν πυογενή αποστήματα ήπατος και κανένα ασθενή της δεύτερης ομάδας . Αυτοί οι ασθενείς αντιστοιχήθηκαν , αναφορικά με την ηλικία , το φύλο , το έτος της επέμβασης , τις ενδείξεις για χειρουργική παρέμβαση , τις μετεγχειρητικές επιπλοκές και την ανάγκη επανεγχείρησης .

Πυογενή αποστήματα αναπτύχθηκαν σε 6/200 (3%) ασθενείς που υποβλήθηκαν σε παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή και σε κανέναν από τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε περιφερική παγκρεατεκτομή. Από αυτούς, 3 είχαν μονήρη αποστήματα (50%) και οι υπόλοιποι 3 είχαν πολλαπλά αποστήματα (50%). 3/6 ανέπτυξαν χοληφόρα συρίγγια μετεγχειρητικά, ενώ 3/6 χρειάστηκαν επανεγχείρηση για ανακατασκευή της παγκρεατονηστιδικής αναστόμωσης. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν αντιβιοτική θεραπεία ευρέος φάσματος, ενώ 3 από αυτούς επιπλέον χρειάστηκαν διαδερμική παροχέτευση των αποστημάτων. Η μέση διάρκεια νοσηλείας ήταν 21 ημέρες. Δεν υπήρξαν θάνατοι.

Η μετεγχειρητική ανάπτυξη χοληφόρων συριγγίων και η ανάγκη για επανεπέμβαση θεωρούνται οι σημαντικότεροι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη πυογενών ηπατικών αποστημάτων. Η χορήγηση αντιβιοτικών και περιστασιακά η ανάγκη για διαδερμική παροχέτευση αποστήματος αποδίδουν εξαιρετικά ευεργετικά αποτελέσματα στην πλειονότητα των ασθενών, χωρίς δυσμενείς επιπτώσεις στην ηπατική λειτουργία και την επιβίωση.